Skip to content

Oporność na erytromycynę w paciorkowcach grupy A. czesc 4

2 miesiące ago

519 words

Miesięczna częstość występowania oporności na erytromycynę wśród izolatów gardłowych 3087 wynosiła od 6,2 do 8,2 procent w okresie od stycznia do czerwca, do 10 do 20 procent w okresie od lipca do grudnia (ryc. 2A). Spośród 1349 izolatów z ropy częstotliwość występowania oporności wahała się od 9,0 do 11 procent w okresie od stycznia do marca do 12 do 32 procent w okresie od kwietnia do grudnia (ryc. 2B). Oporność na klindamycynę nie została wykryta w badanych 500 izolatach brodawek, z których wszystkie zebrano z obszaru Turku. Najwyższą częstość występowania oporności stwierdzono w obszarze Kuopio, gdzie 29 procent izolatów z wymazu z gardła i 54 procent izolatów z próbek ropnych było opornych na erytromycynę (tabela 1); spośród 50 izolatów badanych w 1988 r. i 50 badanych w 1989 r. odpowiednio 0% i 8% było opornych na erytromycynę. W południowej części Finlandii (obszary Helsinki, Turku i Tampere) częstotliwość oporności w 1990 r. Była pośrednia i wahała się od 7,7 do 16 procent w izolatach z próbek wymazów z gardła i od 11 do 12 procent w próbkach ropnych. W zachodniej i północnej Finlandii (obszary Seinäjoki i Oulu) opór był wyraźnie mniejszy – 2,3-2,5% w próbkach wymazów z gardła i 2,3- 8,5% w próbkach ropnych.
Znaczny wzrost częstości występowania streptokoków grupy A opornych na erytromycynę zaobserwowano w dwóch obszarach w 1990 r. W okręgach Turku i Tampere częstotliwość opornych izolatów z wymazu z gardła wzrosła z 7 procent w każdej dzielnicy w styczniu 1990 r. Do 19 procent i 24 procent, odpowiednio, w grudniu. Odpowiednie liczby dla izolatów z próbek ropa wyniosły 19 procent i 12 procent w styczniu i 33 procent oraz 42 procent w grudniu.
W 1990 r. Przeanalizowaliśmy lokalną dystrybucję opornych na erytromycynę gardłowych streptokoków grupy A w rejonie Turku. Z 1259 izolatów, 126 pobrano z miasta Turku (tylko styczeń 1990), 259 z Kaarina, 154 z Pöytyä, 262 z Parainen i 458 z innych społeczności. W miastach Kaarina i Turku częstotliwość opornych izolatów wynosiła od 2 do 5 procent. Jednak w Pöytyä, 30 km na północ od Turku, częstotliwość była nie mniejsza niż 44 procent, a w Parainen, 15 km na południe od Turku, odpowiednia liczba wynosiła 26 procent. Na pozostałych obszarach podmiejskich 9 procent izolatów było opornych.
Rysunek 3. Rysunek 3. Profile restrykcyjne DNA – endonukleaza (HindIII) wybranych izolatów Streptococcus grupy A. Ścieżka przedstawia kontrolę masy cząsteczkowej (drabina kb, Bethesda Research Laboratories, Gaithersburg, MD); ścieżki 2 i 3, wymaz z gardła i ropa z Turku; ścieżki 4 i 5, wymaz z gardła i ropa z Helsinek; ścieżki od 6 do 8, dwa izolaty gardzieli i wymazy z Tampere; ścieżki 9 i 10, wymaz z gardła i ropę z Seinäjoki; ścieżki 11-13, dwa izolaty gardła i wymazu z ropy z Kuopio; i ścieżki 14 i 15, wymaz z gardła i ropa izoluje z Oulu.
Klonalność streptokoków grupy A opornych na erytromycynę badano przez analizę profili restrykcyjnych DNA. Spośród 95 izolatów zidentyfikowano 14 różnych klonów. W Helsinkach wykryto 4 różne profile restrykcyjne DNA wśród 15 izolatów
[patrz też: joytur, wodniak pęcherzyka żółciowego, vibin mini ulotka ]

0 thoughts on “Oporność na erytromycynę w paciorkowcach grupy A. czesc 4”